Eindstand : buy nothing new maand

En toen was het al bijna half november; mijn 'buy nothing new' maand (oktober) is al weer voorbij. Eerder liet ik al weten hoe het me na een week verging. Nieuwsgierig? Check het hier.

Nu de eindstand van oktober 2015.
Ik verklap  meteen: voor mij gold niet echt het spreekwoord; 'een goed begin is het halve werk'. 

De maand zat er bijna op en ik was best trots op mezelf...tot de laatste twee dagen. Toen bezocht ik een beurs en zag de perfecte winterlaarsjes staan....
Toch wil ik mijn poging niet geheel als een fiasco afdoen.

Wat ging goed:

• Van twee oude bollen spaghetti haakte ik een leuke hangmand. Zo kunnen we weer wat speelgoed opruimen. Twee vliegen in 1 klap.
• Van de restjes wol van mijn southbay omslagdoek haakte ik anderhalve want. Ja anderhalve....daarna was de blauwe wol op haha. Ik loste het creatief op door twee wanten te haken in verschillende kleursamenstellingen. Benieuwd? Je ziet het hier.
• Ik gaf een boek weg, stopte er nog een babyknuffeldoekje bij en dat werd een spontane ruilactie! Ik ontving naast een interessant nieuw boek een prachtig potje eigen gemaakte bramenjam! Dankjewel Cindy! Reuze blij mee!
• Marktplaats leverde een mooi tweedehands speelhuisje voor L op
• Mijn winterjas kreeg een nieuwe rits van de kleermaker; geen nieuwe winterjas dus. Deze kan nog prima een ronde mee.
• Ik zocht de babykleren van L uit en gaf ze te leen aan een nieuw klein babyvriendje
• Een prachtig oud schooltafeltje met stoeltje liep ik letterlijk tegen het lijf en kocht ik voor een prikkie (2ehands dus)
• Mijn "hey heb ik het echt nodig alarm" werd ontwikkeld. In het begin kocht ik soms bijna iets kleins en goedkoops zonder er bij na te denken. Dat werd anders naarmate de maand vorderde

mijn gehaakte hangmand

speelhuisje van marktplaats

Wat had anders gekund:

• Ik kon de verleiding niet weerstaan om warme sloffen te kopen en een heerlijk warm berenvelletje (vestje) voor thuis. Had ik die anders ook gekocht? Ja!  
• Ik kocht bakspulletjes voor koekjes (leuke sterrenvormpjes en een bakstempel) die ik eigenlijk niet echt nodig had maar te leuk vond en niet kon laten liggen. Achteraf had ik spijt....alhoewel....we hadden lol voor 10 met de vormpjes
• Zoals ik al eerder meldde: ik kocht nieuwe balkontegels; het resultaat is gaaf!
• Echt opgeruimd heb ik niet
• En tsja de laatste twee dagen van oktober ging ik de mist in met nieuwe winterlaarzen en een te leuke creatieve beurs waar ik weliswaar niet veel kocht maar wel iets...en echt nodig had ik het niet.

de sterren koekvormpjes die ik kocht

Al met al ben ik toch tevreden. Mijn "heb ik het echt nodig alarm" is beter ontwikkeld. Ik hoor het alarm nu in ieder geval. Soms besluit ik er naar te luisteren en soms niet... En de vraag of het ook anders kan plopt ook steeds vaker op in mijn hoofd. Dat ik alles dus niet volgens het boekje deed vind ik wat minder belangrijk. 

Heb jij meegedaan? En hoe verging het jou?

Vingerloze handschoenen

Hoera! Warme handen deze herfst!
Dit voorjaar haakte ik een mooie omslagdoek. 
Er bleven nog wat restjes wol over.

Nu het herfst is en de winter er aan komt, ging ik op zoek naar een haakpatroon voor wanten. Met dank aan Ingrid van Ingthings vond ik dit leuke patroon van vingerloze handschoenen.

Omdat mijn omslagdoek drie kleuren heeft besloot ik het patroon ook in de drie kleuren te haken. 
Eerst haakte ik de blauwe vingerloze handschoen. Een plaatje vind je niet?

Halverwege handschoen nummer 2 was de blauwe wol op....
Na even dubben en overleg met een vriendin haalde ik de tweede handschoen weer uit. Dit keer begon ik met groen en wisselde daarna af met blauw. Idee hierachter is dat het groene deel onder de mouw van de jas valt. Zo heb ik toch twee handschoenen die aan de bovenkant precies hetzelfde lijen. En zo is de wol die ik over had goed besteed. Dank Anneke voor het meedenken ;-)

Een mooi setje zo samen, vind je niet?

Tam Coc - Vietnam

Eerder blogde ik al eens over Tam Coc in Vietnam.

Het plaatsje zelf maakte ons weinig enthousiast. We bezochten het puur vanwege de prachtige kartsbergen die daar in het landschap te zien zijn tussen de mooie rijstvelden en prachtige waterpartijen met waterlelies. 

Schitterend!

Gelukkig vonden we na wat zoekwerk nog een aantal leuke plekken in de buurt. 

Allereerst is het echt een aanrader om te fietsen in de omgeving. Het is relatief rustig op de wegen en de omgeving is prachtig zodra je uit het dorpje fietst (niet richting Ninh Binh, de stad er vlakbij, maar richting de ecolodges aan de andere kant van het plaatsje). Je fietst tussen de rijstvelden en dorpjes door.

Wil je fietsen met een kindje achterop? Vraag dan gerust rond voor een kinderzitje. Ons verblijf regelde er 1 in no-time! Een broekriem deed wonderen als vastzet-middel. Een badmat fungeerde als kussentje.

Wij fietsten naar National Park Cuc Phuong

Dit park herbergt een prachtig stuk regenwoud. Op de weg er naartoe bood dat een schitterend uitzicht. Het park zelf is mooi aangelegd en bestaat uit tuinen, vijvers, grotten, vogelspotplekken, boomgaarden en we troffen er voor het eerst een buitenspeeltuin aan!

Wil je het park goed bekijken en grotten van binnen bekijken dan is het aan te raden om in de ochtend te vertrekken om zo voldoende tijd uit te trekken. En zo het heetst van de dag te mijden.

spelen in Cuc Phuong

Ook mooi om te bezoeken als je in Tam Coc bent is de Bich Dong Pagode. 

Een hele oude pagode gemaakt onder leiding van 2 boeddhistische monniken. Prachtig gelegen in een berg. Via een klein bruggetje (met naast je in het water schitterende waterlelies) loop je onder een oude poort door en betreedt zo het tempelcomplex (niet al te groot). Je klimt omhoog via goed begaanbare oude traptreden. Wij, euh pardon mijn lief, deed het met de kleine op de rug; was even pittig door de hitte en gelukkig niet al te hoog. In de grot boven tref je mooie tempels en beelden aan. Verder is er in de buurt van deze pagode niet veel te beleven. Aan de voet staan wat kraampjes met souvenirs en dat was het wel. En o ja, de fietsenparkeerplaats vraagt een kleine bijdrage om je fiets te mogen stallen. Tsja, allerlei wegen leiden naar een beetje geld verdienen.

Bich Dong Pagode

Eten in Tam Coc deden wij dankzij Tripadvisor vanaf dag 2 bij Bamboo Hut.

Heerlijk Vietnamees eten, vriendelijke eigenaar met jong gezin. Leuk voor L. om met de kindjes te spelen en andersom. Echt een aanrader voor jong en oud!

Bamboo Hut

Natuurlijk maakten we ook een schitterende boottocht in Tam Coc. Hier schreef ik eerder al over in deze blogpost.

Tot slot bezochten we Hoa Lu, een keizerstad van lang geleden (omstreeks 1010) zo'n 12 kilometer van Ninh Binh af. Bij aankomst bleek er niet veel meer over te zijn van deze vroeger ongetwijfeld indrukwekkende plek. We wandelden een half uurtje rond en hadden het toen wel bekeken. Persoonlijk vond ik dit niet echt een aanrader.

Hoa Lu

Een plek die we niet bezochten maar die zeker de moeite waard leek is Hang Mua Peak. De trap met 450 treden leek ons iets te pittig met de hitte en met peuter op de rug. Het uitzicht schijnt er spectaculair te zijn. 

Mocht je naar Tam Coc en omgeving gaan: enjoy! Ik ben benieuwd wat jij er van vindt!

Ps: ben je benieuwd hoe onze inpaklijst er uit zag toen we naar Vietnam vertrokken? Check it out here.

Hoge bergen

Het is ochtend. Ik zit met mijn gympen wat te wroeten in de zandbak van een binnenspeeltuin. L is lekker aan het scheppen en kijkt om zich heen.

Zijn oog valt op een jongetje dat een berg zand op een plank schept.

Enthousiast rent hij er op af met zijn schep, gaat aan de andere kant van de plank staan en begint fanatiek ook een berg zand op de plank te scheppen.

De papa van het jongetje merkt het op, kijkt me aan en zegt: "competitiedrang zit er al vroeg in he! Kom op Mees, nu moet jij jouw berg weer hoger maken!"

Ik lach, knik instemmend, zeg dat hij gelijk heeft en moedig L aan om lekker door te scheppen.

Tegelijkertijd vraag ik me in mijn hoofd af: euh hoe komt deze vriendelijke papa erbij dat L bezig is met een wedstrijdje hoogste bergen scheppen? 
Best knap dat deze meneer denkt te weten wat mijn zoon denkt.
Die hele gedachte van wedstrijdje scheppen was helemaal niet bij mij opgekomen...

In mijn beleving was L zonet bezig om net als Mees ook zand op een plank te scheppen en dat een berg te noemen. En volgens mij was L er zonet super trots op dat hij hetzelfde kan. En dat wilde hij graag laten zien.
Ik denk zeker te weten dat mijn zoon in zijn geheel niet bezig was met een wedstrijdje om zijn berg hoger te maken dan die van Mees. Sterker nog, dit soort vergelijking van groter, beter of whatever vertoont mijn peutertje tot nog toe niet. Toch??? 

Of denkt deze mama nu ook te weten wat haar zoon denkt?
Ja stiekem geloof ik dat. 
Haha dat denkt de papa van Mees vast ook. Zo zie je maar dat een ieder vanuit eigen referentiekader een eigen waarheid schept. Het is maar hoe je het bekijkt...

De jongens scheppen heerlijk verder.
Een snotterbel verdwijnt in een blauwe mouw. 
En ik geniet.

NB: de naam van Mees is fictief, het voorval niet

Traan

Heel soms lijkt mijn blognaam niet passend

This doesn't make happy....

Ik voel de tranen in mijn ogen branden

Eentje druppelt op mijn wang

De ander tikt zacht op de tafel

Veel herinneringen schieten in plaatjes voorbij
Zij is er niet meer
Mijn herinneringen aan haar wel
Dichtbij nu, soms verder weg 

Dankbaar daarvoor 

Een kleine glimlach 
Dus toch een beetje happy....

Trotse misbaksels

Een regenachtige en koude herfstochtend en nog anderhalf uur voordat we in de auto springen om gezellig bij een vriendin te lunchen en spelen. Wat doe je dan met je kind van twee? Wij kiezen er voor om koekjes te bakken!

Ik opper het idee en alleen al bij het woord koekje schiet het enthousiasme bij zoonlief omhoog. "Ja mama, koekjes!!" 

Op internet snor ik een super gezond koekjesrecept op.

Ik check of alle ingrediënten in huis zijn. 

Keukentrapje erbij, mouwtjes opgestroopt, handen gewassen, weegschaaltje voor onze neus. Opperste concentratie en verwondering voor telkens een nieuwe ingrediënt in de schaal.

De keukenmachine doet braaf haar werk en 10 minuten later ligt er een homp deeg voor onze neus. "Ooo mama een bal!" 

"Ja lieverd, een hele lekkere!"

Nu komt een mooi deel van de klus: het deegrollen. 

Zijn handjes onder de mijne, een stralende trotse blik van zie mij nou, ik kan koekjes bakken! Deeg rollen, vormpjes in het deeg drukken en op dan op de bakplaat leggen. Weer rollen en dan....he wat zegt mama nou? Mag ik het in mijn mond stoppen? Dat lijkt een verrekte goed idee zie ik aan z'n ogen.

Haha het hek is van de dam. Stukje voor stukje verdwijnt er deeg in dat kleine mondje onder geluiden als "mmmmm lekker mama" en "mag ik meer mama?"

Goed dat je van het deeg smulde ventje. 

Het resultaat blijkt namelijk niet om op te eten. De koekjes zien er schitterend uit. Je kan er alleen een ruit mee doorgooien zo hard zijn ze.

Het lijkt hem niet te deren. Hij praat niet de hele dag over mislukte koekjes. Welnee, hij praat over dat hij koekjes kan maken. En dat ie heeeeeel goed deeg kan rollen. En dat het heel lekker was.

Kortom: voor mijn kleine boef geldt niet het resultaat, slechts de ervaring.

Wat kan ik toch veel van hem leren!

Ps: ik vergat foto's te maken van het resultaat en tijdens onze baksessie waren onze handen te vies ;-) 

Buy nothing new

Het is oktober. En precies op 1 oktober dit jaar las ik voor het eerst over het initiatief Buy nothing new maand. 

Het idee hierachter is om opnieuw te ontdekken wat je allemaal hebt, wat je eventueel kunt lenen en/of ruilen en hoe je je geld anders uit kunt geven. Door het bijvoorbeeld tweedehands te kopen. 

Een idee dat me echt aanspreekt! Dus....ik schreef me in!

Het leuke van het meedoen aan dit initiatief vind ik dat ...

1. ik het samen met anderen doe. De organisatie achter het initiatief stuurt  elke week een mail met tips en ideeën. Een leuk steuntje in de rug. 
2. ik zelf m'n eigen grens bedenk van wat ik wel nieuw koop deze maand; in mijn geval koop ik wel nieuw deze maand: boodschappen (eten, drinken, verzorgingsproducten) en verjaardagscadeautjes. Verder ga ik voor aankopen die echt nodig zijn eerst op zoek naar tweedehands.
3. ik zin krijg om spullen in ons huis opnieuw te ontdekken.
4. het me stimuleert om creatief te zijn. 
5. ik spullen die ik echt niet meer gebruik en overbodig vind weg kan geven of kan verkopen. Zo maak ik een ander hopelijk weer blij. (Voor wie graag een nieuw boek ontvangt, aan het einde bied ik je er graag 1 gratis aan).

De mensen die me een beetje kennen weten dat ik dol ben op rommelmarkten, kringloopwinkels, marktplaats, tweedehands kledingwinkeltjes etc. 

Ook Peerby (het online netwerk om spullen in de buurt uit te lenen of zelf te lenen) heeft mij als lid sinds ruim 2 jaar. 

Deze uitdaging zou dus appeltje-eitje voor me kunnen zijn.

Met de nadruk op kunnen. Of dat ook zo is moet nog blijken.

Na een week ben ik toch al tegen wat dingen aangelopen. 

Zo is het voor de verkoopbaarheid van mijn appartement echt handig om het balkon te vervangen. Natuurlijk ben ik meteen op zoek gegaan naar tweedehands materiaal maar wat ik zoek is niet voor handen. Je voelt 'm al aankopen; juist ja, ik bestelde toch nieuw materiaal. 

En na een week meedoen word ik me bewust dat ik regelmatig in de pauze de Kruidvat inloop om bijvoorbeeld luiers te kopen. Dan moet ik mezelf echt helpen herinneren dat ik andere 'overbodige' zaken laat liggen. 

Kortom; dat appeltje-eitje verhaal is het na een week al niet. Een leuke uitdaging voor de rest van de maand wel. 

Voor nu sluit ik af met een weggevertje.

Wie kan ik blij maken met dit boek? Ik kreeg het met liefde en nu geef ik hem met liefde door. Heb je interesse dan hoor ik graag van je.

wie o wie maak ik hier blij mee?