Hoge bergen

Het is ochtend. Ik zit met mijn gympen wat te wroeten in de zandbak van een binnenspeeltuin. L is lekker aan het scheppen en kijkt om zich heen.

Zijn oog valt op een jongetje dat een berg zand op een plank schept.

Enthousiast rent hij er op af met zijn schep, gaat aan de andere kant van de plank staan en begint fanatiek ook een berg zand op de plank te scheppen.

De papa van het jongetje merkt het op, kijkt me aan en zegt: "competitiedrang zit er al vroeg in he! Kom op Mees, nu moet jij jouw berg weer hoger maken!"

Ik lach, knik instemmend, zeg dat hij gelijk heeft en moedig L aan om lekker door te scheppen.

Tegelijkertijd vraag ik me in mijn hoofd af: euh hoe komt deze vriendelijke papa erbij dat L bezig is met een wedstrijdje hoogste bergen scheppen? 
Best knap dat deze meneer denkt te weten wat mijn zoon denkt.
Die hele gedachte van wedstrijdje scheppen was helemaal niet bij mij opgekomen...

In mijn beleving was L zonet bezig om net als Mees ook zand op een plank te scheppen en dat een berg te noemen. En volgens mij was L er zonet super trots op dat hij hetzelfde kan. En dat wilde hij graag laten zien.
Ik denk zeker te weten dat mijn zoon in zijn geheel niet bezig was met een wedstrijdje om zijn berg hoger te maken dan die van Mees. Sterker nog, dit soort vergelijking van groter, beter of whatever vertoont mijn peutertje tot nog toe niet. Toch??? 

Of denkt deze mama nu ook te weten wat haar zoon denkt?
Ja stiekem geloof ik dat. 
Haha dat denkt de papa van Mees vast ook. Zo zie je maar dat een ieder vanuit eigen referentiekader een eigen waarheid schept. Het is maar hoe je het bekijkt...

De jongens scheppen heerlijk verder.
Een snotterbel verdwijnt in een blauwe mouw. 
En ik geniet.

NB: de naam van Mees is fictief, het voorval niet

Trotse misbaksels

Een regenachtige en koude herfstochtend en nog anderhalf uur voordat we in de auto springen om gezellig bij een vriendin te lunchen en spelen. Wat doe je dan met je kind van twee? Wij kiezen er voor om koekjes te bakken!

Ik opper het idee en alleen al bij het woord koekje schiet het enthousiasme bij zoonlief omhoog. "Ja mama, koekjes!!" 

Op internet snor ik een super gezond koekjesrecept op.

Ik check of alle ingrediënten in huis zijn. 

Keukentrapje erbij, mouwtjes opgestroopt, handen gewassen, weegschaaltje voor onze neus. Opperste concentratie en verwondering voor telkens een nieuwe ingrediënt in de schaal.

De keukenmachine doet braaf haar werk en 10 minuten later ligt er een homp deeg voor onze neus. "Ooo mama een bal!" 

"Ja lieverd, een hele lekkere!"

Nu komt een mooi deel van de klus: het deegrollen. 

Zijn handjes onder de mijne, een stralende trotse blik van zie mij nou, ik kan koekjes bakken! Deeg rollen, vormpjes in het deeg drukken en op dan op de bakplaat leggen. Weer rollen en dan....he wat zegt mama nou? Mag ik het in mijn mond stoppen? Dat lijkt een verrekte goed idee zie ik aan z'n ogen.

Haha het hek is van de dam. Stukje voor stukje verdwijnt er deeg in dat kleine mondje onder geluiden als "mmmmm lekker mama" en "mag ik meer mama?"

Goed dat je van het deeg smulde ventje. 

Het resultaat blijkt namelijk niet om op te eten. De koekjes zien er schitterend uit. Je kan er alleen een ruit mee doorgooien zo hard zijn ze.

Het lijkt hem niet te deren. Hij praat niet de hele dag over mislukte koekjes. Welnee, hij praat over dat hij koekjes kan maken. En dat ie heeeeeel goed deeg kan rollen. En dat het heel lekker was.

Kortom: voor mijn kleine boef geldt niet het resultaat, slechts de ervaring.

Wat kan ik toch veel van hem leren!

Ps: ik vergat foto's te maken van het resultaat en tijdens onze baksessie waren onze handen te vies ;-)