Druk zijn is voor sukkels

Okay, eindelijk geef ik het dan toe...de nieuwe camera waar ik o zo blij mee was heeft een ongelukje gehad. En ligt nu al een tijdje ter observatie in één of andere fotofabriek voor een prijsopgave. En al die tijd blog ik niet, want hey, mijn camera kan z'n prachtige werk niet doen voor mijn geliefde blog....en die blog vervult een passie van me voor schrijven, gedachten delen.

Dus doe ik niets. Mopper ik op  mezelf. En verzin ik allerlei redenen waarom ik niet aan nieuwe blogs zou kunnen schrijven. Is dit een soort van zelf straffing? Als ik namelijk iets ontdekt heb dan is het wel dat ik energie van schrijven krijg! Maar ja, die camera he....en dat domme ongelukje dat ik veroorzaakte....

Is de camera geen goed excuus om mijn passie niet met aandacht te volgen? Wat is dan wel een goed excuus? Ok dan was het de drukte. Ik had het razend druk deze maand. Mijn nieuwe job vreet bakken vol energie en ik doe stinkend hard mijn best om grip op mijn taken te krijgen. Als ik niet werk stop ik mijn tijd in mijn twee liefjes thuis. En daarnaast is het tijd voor sociale afspraken met familie, vrienden (en o jee ik moet sommigen ook teleurstellen dat ik niet op 2 plekken tegelijk kan zijn, ik haat dat) en dan mag ik doodmoe op de bank neerploffen. O nee, nog even naar de oudercommissie van het kinderdagverbijf en dan...... Nee, geen tijd voor bloggen. Geen tijd voor haakprojectjes. Geen tijd voor....euh....

Dan bedenk ik me opeens iets. 

Ik las laatst een artikel waarin wordt gesteld dat druk zijn voor sukkels is. 

Ik besluit het artikel nog eens op te zoeken. Nieuwsgierig? Hier vind je de link.

Na het lezen van het artikeltje schiet ik in de lach. Ja natuurlijk, hoe kon ik dat nou 'even vergeten zijn'. Ik heb een keuze in alles wat ik doe en zeker ook in hoe ik dat tegemoet treed! Telkens weer besef ik het me en even hard vergeet ik het in het heetst van de strijd. En als ik het me besef vind ik het zo verrekte lastig om keuzes te maken die voor mij goed voelen. En de keuzes niet af te laten hangen van wat een ander er van zal vinden.....

Ik lijk wel een lerend mens :-)

Bloggen en schrijfkriebels

Zaterdagmiddag. Zoonlief slaapt, manlief is de hort op. Tijd om te genieten van het lezen van Blogs! Lekker de Ipad op schoot. Bloglovin erbij en yes: 8 nieuwe feeds van de bloggers die ik volg. Die ga ik eerst lezen. Pure ontspanning en plezier voor mij. 

Dan begint het verslavende doorklikken naar andere blogs, het zoeken naar leuke verhalen en het genieten van die paar minuten waarin ik meegezogen word in de wereld van een ander. Een wereld die soms herkenbaar is van vroeger, soms van nu en soms de "I wish wereld" voor mij omvat. Heerlijk vind ik het, dat lezen en zoeken en vinden. 

Na het online rondstruinen naar aansprekende verhalen komen mijn eigen schrijfkriebels naar boven.

Ik vraag me af waar dat toch vandaan komt, mijn lol in het schrijven.

En terwijl ik er over nadenk herinner ik me dat ik het als klein meisje al leuk vond om te schrijven. Als de juf op de lagere school aankondigde dat we een opstel gingen schrijven, hoorde ik menig klasgenootje al puffen en steunen. Ik niet. Ik werd er juist blij van! Een nieuwe opdracht om te schrijven, heerlijk mijn fantasie de vrije loop en herinneringen ophalen om vervolgens in eigen woorden op papier te zetten. 

Zouden ze er nog zijn? Mijn 'opstellen' van vroeger? Wie weet kan ik eens op de zolder bij m'n vader rond gaan struinen.

Nu geen opstel-opdracht van de juf, maar blij en gelukkig dat ik mijn oude passie weer terug heb gevonden. En blij dat ik zo ontzettend veel lol aan het bloggen beleef. Genieten dus hier. 

Ik ben benieuwd naar wat jij vroeger als kind heel leuk vond om te doen. En doe je het nog?