This girl is on fire

Halverwege 2017 ging letterlijk bij mij het licht uit.

Ik kon nauwelijks nog prikkels verdragen! Echt, ik kan het niet goed uitleggen maar elk geluid, elke vraag, elke visuele prikkel was me teveel. Ik wilde maar 1 ding: rust! In mijn hoofd, in mijn lijf, in mijn oren, in mijn ogen, in alles!

Ik besloot om de stekker zo ongeveer uit alle stopcontacten te trekken die ik in gebruik had. Het voelde of ik geen andere keuze had op dat moment dan de keuze om goed voor mezelf te gaan zorgen. Over hoe dat allemaal ging, gaat en hoe uitdagend dat af en toe is kan ik heel veel blogs schrijven. Dat doe ik (nu) niet.

Ik wil nu vooral delen dat ik besloten heb om mezelf te ontslaan van allerlei dingen die ik van mezelf moet en vooral te gaan voor datgene waar ik van hou en wat ik belangrijk vind! En ik hou van verbinding met en ontwikkeling van mezelf en andere mensen. Hoe bevrijdend!

Al sinds ik me kan herinneren ben ik altijd oprecht nieuwsgierig naar wat mensen bezig houdt. Als klein meisje maakte ik al snel en vlot contact met mensen en stelde ik honderd en één vragen om te weten wat mensen deden en vooral ook waarom.  

Ik studeerde Culturele Antropologie en Sociologie van het niet westen (volkenkunde). Een studie waarin ik mijn nieuwsgierigheid kwijt kon naar hoe andere mensen leefden en met elkaar omgingen. Het vergrootte letterlijk en figuurlijk mijn wereld.  Later volgde ik de Practicioner en Master NLP opleiding waarin ik leerde om  gesprekspartners te begeleiden bij hulpvragen en het realiseren van geformuleerde outcome en het realiseren van meer keuzemogelijkheden. 

De oprechte interesse in mezelf en anderen, de zoektocht naar verbinding en ontwikkeling maken me blij. Hiervan gaat mijn hart sneller kloppen. En dus ga ik dit jaar ervaren hoe het is om mijn eigen baas te zijn en te doen waar ik van houd; mijzelf en anderen inspireren en begeleiden in het maken van eigen keuzes, de zoektocht naar meer fun en levenskracht en verbinding.

This girl is on fire 💜💜💜💜

Why the courage of online sharing makes happy

Gisteren zette ik zowaar mijn eerste niet zo happy moment op Facebook. Of het helemaal mijn eerste niet zo happy post was weet ik niet zeker, maar waar het om gaat is dat ik echt moed moest verzamelen. Gek toch eigenlijk? Want hoe komt het nou dat ik wel met gemak leuke, lieve, gezellige dingen post? Waarom laat ik graag aan mijn FB vrienden weten dat ik bij een te gek concert ben, mijn AH moestuin aan het bloeien is of mijn mams 65 is geworden? En meld ik het niet als ik thuis ben omdat ik bijholte ontsteking heb en thee met honing drink en ik misschien juist dan wel ff een hart onder de riem kan gebruiken?

Ik kwam er achter dat ik dat niet snel doe omdat ik denk dat anderen me sneu zullen vinden als ik dat op FB zet. Dat is toch geen bericht om te delen, laat staan te Liken? Wat boeit anderen dit nou? En nog erger: o jee, straks denken ze dat ik om aandacht schreeuw! Euh doe ik dat dan? Zo ging het dialoogje met mezelf er lekker op los gisteren. 

Er kwam nog zo'n mooie vraag aan mezelf op: wat maakt nou dat ik die post toch graag op FB wil zetten? Daar ging mijn gedachtestroom weer: als ik op stap was geweest gisteren (het was Koningsdag) dan had ik vast een super leuke foto gepost van een oranje tompouce, een happy oranje zoon of een heerlijke rommelmarkt. En nu ik thuis was zou ik niets melden, omdat ik dacht dat mijn FB wereld meer zat te wachten op die rommelmarkt dan op mijn werkelijke activiteit? Bizar toch? En juist daarom poste ik het wel! F*ck wat ik denk dat een ander denkt; veel te vermoeiend allemaal!

Het lef om een niet happy moment op Facebook te zetten maakte me happy!

En de lieve reacties daarna per FB en telefoon ook.

Heb jij wel eens de moed gehad om iets online te zetten, ook al vond je het spannend? Ik hoop dat je lef tonen jou ook happy maakte!